завіруха

RSS Feed

Выходжу з дзвярэй...

Сярэдняя: 3.6 (22 галасоў)

Выходжу з дзвярэй –
завіруха
хапае ў абдымкі:
рада?!.

Зіма

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ноччу чула: завіруха
намятала гурбы снегу.
А як раніцай я ўстала,
дык ледзь-ледзь наш двор пазнала.

I старэнькая рабіна,
яшчэ ўчора сіраціна,
сёння — быццам бы князёўна.
Гэткі ўбор на ёй шыкоўны!

Паязджане

Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Распаўзлася па абшары
Сцюжным пухам, сцюжнай марай
Папаўзуха-завіруха —
Злога духа злыбядуха.

Ў полі дымна, ў полі цёмна,
Беспатольна і заломна,
Ні пуціны, ні упыння,
Як у вечнай дамавіне.

Як у моры, ў белым снегу,
Без днявання, без начлегу,
У бездарожжа, ў беспрыстанне
Едуць, едуць паязджане.

Едуць, едуць, ані следу,
Ні праслуху, ні прагледу,
Ні прасвету, ні надзеі, —
Ўсё ў зацьмішчы, ўсё ў завеі.

Папаўзуха-завіруха
Шэпча, шэпча штось да вуха
Аб музыцы-дудаграі,
Аб пшанічным караваі.

Снежным надзячы начлегам,
Пасыпае сном і снегам,
Лазам лезе ў сэрца, ў вочы,
Зазірае патарочай.

Маладога к маладусе,
Свата к свацці-пасядусе,
Да закосніцы закосню
Жах прытульна прыкаросніў.

Прытуліліся, як дзеці,
Як галубкі на рассвеце,
Як нішто ні знаць, ні ведаць,
I ўсё едуць, едуць, едуць.

А над імі збеядуха,
Папаўзуха-завіруха,
Снежнай хустаючы вехай,
Захліпаецца ад смеху.