Таццяна Цвірка

Кажуць, зімою каханне халоднае.
Кажуць, зімою спатканні нямодныя.

Кажуць, зімою пачуцці няшчырыя.
Кажуць, душа недзе лётае ў выраі.

Чуткам такім мы з табой не паверылі.
Мы на сабе іх узімку праверылі.

Божа, якое каханне кіпучае.
Божа, якія спатканні гаючыя.
Божа, пачуцці як песцяцца, ладзяцца...
Ну, а душа — і дапраўды, крылаціцца!